What doesn’t kill you makes you stronger!

Lieve allemaal,

Het avontuur zit erop.....

Afgelopen twee weken zijn razendsnel voorbij gegaan. Vorige week had ik relatief makkelijke campers zoals ik al eerder schreef. En deze week was weer een adventure week dus dat betekent dat de campers sowieso enigszins normaal moeten zijn... (al is normaal tegenwoordig een heel erg relatief woord ;)). Ik heb deze week Shawna en Susan. Susan is de meest labiele vrouw ooit! Ze huilt elke 5 minuten, maar goed hard als dat ik ben geef ik het niet altijd aandacht en ik moet eerlijk zeggen dat het werkt! Verder heeft ze een obsessie met mannen en moet ik dus een beetje uit de buurt van ze blijven... Opzich niet heel erg relaxt als je gewent bent met die gasten te dollen... Mijn andere vrouwtje heeft down syndrome en vraagt af en toe veel aandacht. Maar goed met de instelling van nog 4 dagen te gaan valt ook deze laatste week nog wel te overleven. Gisteravond was weer het gala en ook deze keer was het weer leuk. Het was voor mij het laatste ‘'camp'' ding en dus extra speciaal. Aan het begin van de week had Anna mij al haar campers date gemaakt en dus liep Chris de hele week al achter me aan ;) Soms ging het net eventjes te ver maar goed even tot de orde roepen en hij deed weer prima normaal (voor zover dat gaat met een knul die down syndrome heeft)

Nu even over de tripjes; we zijn dinsdag naar een grot geweest en gemini-golft en woensdag zijn we wederom naar een pretpark geweest. Deze keer had ik een camper die wel in achtbanen wilde dus ik heb mijn eigen angst opzij gezet en ben in een net even te hoge achtbaan geweest ;).

Donderdagavond heb ik de mensen die ik echt leuk vond en wat voor me betekende gedag gezegt... Ik was tenslotte een beetje klaar met al dat neppe Amerikaanse aardig-doen. En ik heb camp afgesloten met het plan dat ik sinds het begin al had. 's Nachts naakt het zwembad inspringen. Martina zou eerst met me meedoen, maar puntje bij paaltje haakte ze af. Gelukkig kwamen we Korin tegen in de badkamer die een tikkie aangeschoten was na een avondje kroeg... En die was er wel voor in! Dus wij over het hek geklommen en het zwembad ingesprongen! Daarna tot  vroeg in de ochtend buiten zitten kletsen en geprobeerd het moment van afscheid nemen uit te stellen. Maar goed rond half 5 leek het ons toch verstandig om richting bed te gaan. Aangezien ik er om half 6 alweer uit moest, en hopelijk een korte powernap me nog een beetje energie zou geven. Goed voor mij een perfect einde van Camp Joy dus!

Afgelopen 2 dagen heb ik lekker in mijn eentje door New York gebanjerd. Het was echt heerlijk om alleen te zijn, en te kunnen doen en laten wat ik zelf wilde. Geloof me na bijna 11 weken altijd op de 2e of zelfs 3e plaatst te komen is het een fijn idee om jezelf weer eens op de 1e plaats te zetten.

Ik heb alles gedaan wat een echte toerist hoort te doen in New York. Prachtige kunst gezien in het Metropolitan museum of art. Naar het natural science museum geweest. Geposeerd bij het vrijheidsbeeld op liberty Island. Rillingen gehad bij het zien van het gat waar de Twin Towers stonden. Een gesloten Wall Street Stock Exchange gezien. Een achter de schermer tour gehad bij de NBC studio's (waar Saturday Night Life enzo wordt opgenomen!). Natuurlijk even de Brooklyn bridge bewandeld. Me tussen de sterren gewaand in Madame Tussauds. Geleerd over de menselijke anatomie bij de Bodies exhibition. De prachtige kroonluchter in Rockefeller Center gezien en natuurlijk on top of the rock gestaan. Verder afgelopen nacht op de 86e verdieping van het Empire State Building gestaan en de ferry genomen naar Staten Island. En oja me even een voorgesteld hoe gaaf het moet zijn om in gala kleding naar dé mooiste opera en balletvoorstelling te gaan in het Lincoln center. En dat allemaal in minder dan 48 uur ;)!

Maar goed nu ik me aan het klaarmaken ben om naar het vliegveld te gaan besef ik me ook dat het er echt op zit. En dat ik kan gaan terugkijken op de afgelopen waarschijnlijk meest bizarre zomer ooit. Toen ik 75 dagen geleden aankwam op het kamp had ik geen idee waar ik aan begon. Ik wist wel dat ik sprong in het diepe nam, maar ik had nooit verwacht dat dit zwembad zo diep zou zijn. Je zult wel hebben opgemaakt uit mijn verhalen dat ik af en toe dacht te verdrinken. Maar gelukkig heb ik het hoofd boven water weten te houden... soms met gespartel, soms door gewoon rustig te gaan dobberen en me over te geven aan de situatie.

Zowel de campers als de counselors hebben me laten lachen, huilen maar hebben me bovenal veel geleerd. Geleerd over kleine functionele dingen zoals snel een luier verwisselen, maar ook geleerd over hoe kleine gebaren grootste uitwerkingen kunnen hebben. Het is moeilijk te omschrijven hoe blij het mij maakte als ik een glimlach op gezicht kon toveren gewoon door een beetje gek te doen.

Voor mij persoonlijk was de belangrijkste les van afgelopen zomer dat het niet erg is om af en toe hulp te vragen. Je kunt het nou eenmaal niet altijd allemaal alleen opknappen. Camp heeft me geleerd dat het soms beter is om even je trots en ego opzij te zetten en gewoon om hulp vragen. Dat kan het leven namelijk zoveel makkelijker en aangenamer maken!

Of deze ervaring me veranderd heeft.... Jazeker. Of ik een beter persoon ben geworden, dat is aan jullie om te bepalen. Zoals je misschien wel begrijpt ben ik zowel fysiek als mentaal gesloopt. Maar what does not kill you will make you stronger...! En ik heb zeker het gevoel dat deze plek met sterker en zeker harder heeft gemaakt. Het is tegenwoordig niets vreemds om ondergekots te worden, schijt op te ruimen of midden in de nacht wakker te worden gemaakt om een luier te verschonen.

We (counselors) hebben het er vaak over gehad hoe het zal zijn om weer in de ´´normale´´ wereld te leven. Maar ik kan het me nog steeds eigenlijk niet echt voorstellen. Wel denk ik dat iedereen hier met een andere kijk op de wereld naar huis gaat.

En heel stiekem moet ik toegeven dat ik kamp nog wel ga missen. Je kan tenslotte niet overal lekker rond staan springen op old skool Michael Jackson songs. En je maakt het ook niet dagelijks mee dat je achter een 2 keer zo grote man aanrent naar een handdroger om daar vervolgens 20 minuten te spelen!

Conclusie:
Camp Joy was een wereldje opzich.... een wereldje om nooit te vergeten!
Liefs en tot snel,
Soor

Reageer

Vul onderstaande velden in om een reactie te plaatsen op dit reisverhaal.

naam *
bericht *
	Stuur mij een e-mail bij nieuwe reacties op dit verhaal.
e-mail adres *