What doesn’t kill you makes you stronger!

Lieve allemaal,

Het avontuur zit erop.....

Afgelopen twee weken zijn razendsnel voorbij gegaan. Vorige week had ik relatief makkelijke campers zoals ik al eerder schreef. En deze week was weer een adventure week dus dat betekent dat de campers sowieso enigszins normaal moeten zijn... (al is normaal tegenwoordig een heel erg relatief woord ;)). Ik heb deze week Shawna en Susan. Susan is de meest labiele vrouw ooit! Ze huilt elke 5 minuten, maar goed hard als dat ik ben geef ik het niet altijd aandacht en ik moet eerlijk zeggen dat het werkt! Verder heeft ze een obsessie met mannen en moet ik dus een beetje uit de buurt van ze blijven... Opzich niet heel erg relaxt als je gewent bent met die gasten te dollen... Mijn andere vrouwtje heeft down syndrome en vraagt af en toe veel aandacht. Maar goed met de instelling van nog 4 dagen te gaan valt ook deze laatste week nog wel te overleven. Gisteravond was weer het gala en ook deze keer was het weer leuk. Het was voor mij het laatste ‘'camp'' ding en dus extra speciaal. Aan het begin van de week had Anna mij al haar campers date gemaakt en dus liep Chris de hele week al achter me aan ;) Soms ging het net eventjes te ver maar goed even tot de orde roepen en hij deed weer prima normaal (voor zover dat gaat met een knul die down syndrome heeft)

Nu even over de tripjes; we zijn dinsdag naar een grot geweest en gemini-golft en woensdag zijn we wederom naar een pretpark geweest. Deze keer had ik een camper die wel in achtbanen wilde dus ik heb mijn eigen angst opzij gezet en ben in een net even te hoge achtbaan geweest ;).

Donderdagavond heb ik de mensen die ik echt leuk vond en wat voor me betekende gedag gezegt... Ik was tenslotte een beetje klaar met al dat neppe Amerikaanse aardig-doen. En ik heb camp afgesloten met het plan dat ik sinds het begin al had. 's Nachts naakt het zwembad inspringen. Martina zou eerst met me meedoen, maar puntje bij paaltje haakte ze af. Gelukkig kwamen we Korin tegen in de badkamer die een tikkie aangeschoten was na een avondje kroeg... En die was er wel voor in! Dus wij over het hek geklommen en het zwembad ingesprongen! Daarna tot  vroeg in de ochtend buiten zitten kletsen en geprobeerd het moment van afscheid nemen uit te stellen. Maar goed rond half 5 leek het ons toch verstandig om richting bed te gaan. Aangezien ik er om half 6 alweer uit moest, en hopelijk een korte powernap me nog een beetje energie zou geven. Goed voor mij een perfect einde van Camp Joy dus!

Afgelopen 2 dagen heb ik lekker in mijn eentje door New York gebanjerd. Het was echt heerlijk om alleen te zijn, en te kunnen doen en laten wat ik zelf wilde. Geloof me na bijna 11 weken altijd op de 2e of zelfs 3e plaatst te komen is het een fijn idee om jezelf weer eens op de 1e plaats te zetten.

Ik heb alles gedaan wat een echte toerist hoort te doen in New York. Prachtige kunst gezien in het Metropolitan museum of art. Naar het natural science museum geweest. Geposeerd bij het vrijheidsbeeld op liberty Island. Rillingen gehad bij het zien van het gat waar de Twin Towers stonden. Een gesloten Wall Street Stock Exchange gezien. Een achter de schermer tour gehad bij de NBC studio's (waar Saturday Night Life enzo wordt opgenomen!). Natuurlijk even de Brooklyn bridge bewandeld. Me tussen de sterren gewaand in Madame Tussauds. Geleerd over de menselijke anatomie bij de Bodies exhibition. De prachtige kroonluchter in Rockefeller Center gezien en natuurlijk on top of the rock gestaan. Verder afgelopen nacht op de 86e verdieping van het Empire State Building gestaan en de ferry genomen naar Staten Island. En oja me even een voorgesteld hoe gaaf het moet zijn om in gala kleding naar dé mooiste opera en balletvoorstelling te gaan in het Lincoln center. En dat allemaal in minder dan 48 uur ;)!

Maar goed nu ik me aan het klaarmaken ben om naar het vliegveld te gaan besef ik me ook dat het er echt op zit. En dat ik kan gaan terugkijken op de afgelopen waarschijnlijk meest bizarre zomer ooit. Toen ik 75 dagen geleden aankwam op het kamp had ik geen idee waar ik aan begon. Ik wist wel dat ik sprong in het diepe nam, maar ik had nooit verwacht dat dit zwembad zo diep zou zijn. Je zult wel hebben opgemaakt uit mijn verhalen dat ik af en toe dacht te verdrinken. Maar gelukkig heb ik het hoofd boven water weten te houden... soms met gespartel, soms door gewoon rustig te gaan dobberen en me over te geven aan de situatie.

Zowel de campers als de counselors hebben me laten lachen, huilen maar hebben me bovenal veel geleerd. Geleerd over kleine functionele dingen zoals snel een luier verwisselen, maar ook geleerd over hoe kleine gebaren grootste uitwerkingen kunnen hebben. Het is moeilijk te omschrijven hoe blij het mij maakte als ik een glimlach op gezicht kon toveren gewoon door een beetje gek te doen.

Voor mij persoonlijk was de belangrijkste les van afgelopen zomer dat het niet erg is om af en toe hulp te vragen. Je kunt het nou eenmaal niet altijd allemaal alleen opknappen. Camp heeft me geleerd dat het soms beter is om even je trots en ego opzij te zetten en gewoon om hulp vragen. Dat kan het leven namelijk zoveel makkelijker en aangenamer maken!

Of deze ervaring me veranderd heeft.... Jazeker. Of ik een beter persoon ben geworden, dat is aan jullie om te bepalen. Zoals je misschien wel begrijpt ben ik zowel fysiek als mentaal gesloopt. Maar what does not kill you will make you stronger...! En ik heb zeker het gevoel dat deze plek met sterker en zeker harder heeft gemaakt. Het is tegenwoordig niets vreemds om ondergekots te worden, schijt op te ruimen of midden in de nacht wakker te worden gemaakt om een luier te verschonen.

We (counselors) hebben het er vaak over gehad hoe het zal zijn om weer in de ´´normale´´ wereld te leven. Maar ik kan het me nog steeds eigenlijk niet echt voorstellen. Wel denk ik dat iedereen hier met een andere kijk op de wereld naar huis gaat.

En heel stiekem moet ik toegeven dat ik kamp nog wel ga missen. Je kan tenslotte niet overal lekker rond staan springen op old skool Michael Jackson songs. En je maakt het ook niet dagelijks mee dat je achter een 2 keer zo grote man aanrent naar een handdroger om daar vervolgens 20 minuten te spelen!

Conclusie:
Camp Joy was een wereldje opzich.... een wereldje om nooit te vergeten!
Liefs en tot snel,
Soor

Counting Down The Days....

Lieve allemaal,

Het is alweer eventjes geleden sinds mijn laatste blog dus de hoogste tijd voor een update.

Ondertussen alweer 6 weken geleden had ik Anthony. Kate, ondertussen mijn ex-cabingenootje, had deze camper al eerder gehad dus ik wist wel wat ik kon verwachten. Het zou geen enorm spannende week worden aangezien hij in een soort buggy zat en eigenlijk gewoon een oude, chagrijnige man was. Hij kon wel lopen, maar was te eigenwijs om dat doorgaands te doen. En aangezien ik mijn energie liever in andere dingen wilde steken had ik bij voorbaat al besloten hem maar als één of ander koning rond te rijden. Dat zou ons beide een hoop energie en frustratie besparen ;)! Het luiers verschonen ging steeds sneller. Record tijd: 43 seconden. Ja jongens zie dat maar eens te overtreffen ;)! (en ja ik weet dat iemand echt een sneu leven lijkt te hebben als diegene gaat bijhouden hoe snel je een luier kan verschonenen....)

Opzich was Tony nog wel makkelijk want hij kon in ieder geval zijn eigen gewicht dragen en hielp me dus met hem te douchen. Oke de eerste paar dagen hebben we waren gevechten gehad in de douche. Want hoewel meneer ongeveer mijn lengte is, is hij wel een stuk sterker. En daarbij deed hij precies wat ik vroeger deed als ik geen zin in iets had; Op de grond zitten en opkrullen zodat het onmogelijk is om in beweging te krijgen! Sorry paps en mams voor alle frustratie die ik jullie waarschijnlijk bezorgd heb ;). Ik begrijp nu hoe irritant het geweest moet zijn...

Daarna had ik Sarah. Wederom iemand die niet kon praten. En daarbij zat zij in een rolstoel maar kon daadwerkelijk niets. En dan heb ik het over op eigen benen kunnen staan enzo. Daardoor had ik steeds iemand anders nodig om haar uit haar rolstoel te tillen. Opzich was ze wel lief. Vooral het moment dat we in het zwembad lagen was aandoenlijk. Ze lag namelijk in mijn armen te drijven en ondertussen de liefste glimlach van de wereld te geven. Op dat soort momenten prijs ik me toch wel een gelukkig mens. Jammer dat ze een uur later krijsend in de dining hall de boel op stelten moet zetten. En ik vervolgens met haar maar naar buiten ga zonder zelf een hap te hebben gegeten... In het weekend zijn we naar de beruchte Jersey Shore geweest. Heerlijk om even in de zee te zwemmen en nergens aan hoeven te denken!

De week daarop was adventure week wat inhoud dat we dus 3 uitstapjes hadden. Tevens betekend adventure week wat beter functionerende campers, want we moeten ze per slot van rekening de ‘echte' wereld mee in nemen. Ik had voor het eerst 2 campers: Nick en Brett. Beide echt supertof. Nick praat enorm veel, maar is wel heel aardig en behulpzaam. Brett kan heel moeilijk praten. En normaal heeft hij een speciaal apparaatje maar die was hij deze keer dus vergeten. Daardoor was het communiceren soms een beetje lastig. Maar het ging steeds beter. Daarbij is Brett ook een diabetes patient en moet dus vaak zijn bloedsuiker laten testen. Zelf had ik geen idee hoe dat precies allemaal werkte. Maar tegenwoordig ben ik ook daarmee helemaal op de hoogte. Af en toe waren er wel even momentjes waarop ik niet zo goed wist wat te doen. Maar goed tot nu toe heb ik behoorlijk goed op mijn eigen gevoel af kunnen gaan de afgelopen 7 weken. Dus toen Brett ongeveer van zijn stokkie ging in Dorney park heb ik hem zelf maar even wat chocola gegeven, in de goede hoop dat het niet te veel en niet te weinig was! Verder heb ik 2 nachten tot 3 uur 's nachts naast zijn bed gezeten om er zeker van te zijn dat het goed met hem ging.

Oh maar nu even over de uitstapjes! Dinsdag gingen we naar de Philadelphia Zoo. Een dagje dierentuin is nog nooit zo stressvol geweest. Aangezien Nick iets te opgewonden was en per ongeluk in zijn broek plaste terwijl hij oog in oog stond met een slang en dat trouwens nog 2 keer gebeurde! Verder leek Brett meer te zweten dan de 5 liter (!) water die hij per dag dronk, wat mij vervolgens weer angstzweet bezorgde. Dus ik was dan ook blij dat we rond half 5 in de bus op weg naar het kamp zaten. De volgende dag stond Dorney Park op het programma. Een amusementenpark. Nou ja mijn mannetje paste helaas niet in de karretjes dus heb ik de hele middag in het waterpark in het zwembad gelegen... Opzich niet een heel erg groot probleem (A)... Verder hadden we donderdag minigolf. Hele nieuwe manier van golfen geleerd ;).... Het gaat namelijk een stuk makkelijker als je gewoon de bal een je golfclub houd en er rustig mee naar de hole loopt. Lang leve gehandicapte-golf :). Tijdens onze 24 uur vrij zijn we met mijn nieuwe cabin genootje naar haar huis geweest en daar een chocolade fabriek bezocht...! En ja, dat maakte ons erg gelukkig. Het was trouwens ook goddelijk om weer eens even in een normaal bed te slapen. Ja dat soort kleine, normale dingetjes maken een wereld van verschil tegenwoordig!

2 Weken geleden was vooral mentaal even zwaar. Ik had namelijk een camper waarvan iedereen wist dat hij ‘'ongewenst'' gedrag vertoont bij vrouwelijk counselors en vooral bij donkere! Ik kon dus ook niet geloven dat van 33 blanke juist ik zijn counselor zou zijn! Donderdag was er dan ook het punt dat ik niet meer in mijn eigen cabin wilde slapen en dat ik maar op de stoel voor de veranda met een deken om me heen heb geslapen. Van het weekend zijn we naar een plek geweest waar allemaal Amish people wonen. Beetje rondgereden en marktjes enzo bezocht. Helaas gaan die 24 uur vrij veel te snel voorbij en voordat ik er erg in had was de nieuwe week alweer aangebroken.

Ik had vorige week weer een zogenaamde runner. Op het eerste gezicht leek het alsof hij niet snel kan rennen, maar dit was een zware vergissing. Jeffrey is net Forrest Gump, hij had namelijk ook van de been-steun-dingen en loopt vrij moeilijk. Maar rennen dat hij kan... Verder was hij enorm eigenwijs en luistert hij totaal niet! Hij was dan ook degene die me vorige week totaal gebroken heeft, zowel mentaal als fysiek. Ik had niet verwacht dat dat nog zou gebeuren zo tegen het einde van de zomer. Maar goed Jeffrey was niet mijn enige camper afgelopen week, ik had naast hem nog ook nog Tyrik. Buiten het feit om dat hij maandagochtend vol over mij heenkotste was het echt een supertoffe gast. Daar was ik erg blij mee was want ik moest hem vaak bij andere achterlaten om achter Jeffrey aan te sprinten. Van het weekend zijn we naar een baseball game geweest. De New York Mets versus de Phillies. Baseball games zijn hier echt enorm groot en van tevoren word er dan ook flink wat bier gedronken op het parkeerterrein... :). Ondanks ons mooie Oranje spandoek en het feit dat ik mijn Phillies pyjamabroek aanhad hebben ze helaas toch verloren. Maar goed desalniettemin heb ik een prima zaterdag gehad!

Deze week heb ik 2 wat makkelijkere campers. Want gelukkig had de directie van het kamp ook ondertussen wel door dat ik gebroken was na 2 weken op een rij zowel mentaal als fysiek zware campers te hebben gehad. Mijn ene camper die ik deze week heb, Michael, praat enorm veel. Best vermoeiend maar hé na vorige week hoor je mij niet meer klagen. Mijn andere camper is heel groot, dik en relaxt en zit vaak in de zandbak: prima dus!

Tja als je hier als toeschouwer voor een dag zou zitten zou je je kostelijk kunnen vermaken met het aanschouwen van zowel campers als counselors...! Gelukkig zijn we ondertussen in de maand augustus belandt en kan het aftellen beginnen. Nog 9 (!) dagen voor mijn lang weekend New York! En ja, ik ben ze aan het aftellen! Maar goed hoezeer mijn blogs vol staan met geklaag, er zijn ook mooie momenten! Momentjes zoals Yellow Submarine zingen met mijn camper of een knuffel van een grote zwarte neger ;)...

Goed dit was het wel weer eventjes. Uitgebreide en gedetailleerde verhalen volgen natuurlijk later...

Liefs,

Daycamp and the 4th of July

Lieve allemaal,

Zo bij deze weer even een verlate blog van week (vorige week dus) . Allereerst Lang Leve het Nederlands Elftal, dat ze de finale maar mogen winnen (A)...! Hoewel we hier helaas geen één wedstrijd hebben gezien, checken we wel de uitslagen. Waarna alle Dutchies vrij depressief zijn; want we zouden niets liever doen dan keihard in kroeg zitten en bier drinken! Maar goed in plaats daarvan zitten we in de 38 graden een beetje leuk te doen :).

Goed over afgelopen week; afgelopen week heb ik daycamp gedaan. Day camp is voor ‘kinderen' onder de 21. Ze worden rond een uur of half 9 door hun ouders gebracht en rond 5 uur weer opgehaald. Ideaal dus!

Ik had een jongen genaamd Spencer onder mijn hoede. Sarah, de day camp director, had me al gewaarschuwd dat hij een vrij forse jongen was. Nou, dat vrij fors was echt het understatement van het jaar! Toen ik hem maandagochtend voor het eerst zag schrok ik wel even. Die jongen was minstens 3 koppen groter en best wel erg breed ;).... Maar goed, het bleek een superaardige jongen te zijn (tenminste voor camp Joy begrippen). Hij luisterde doorgaands prima, maar ik moest wel duidelijk en streng zijn. Verder bleef hij maar eten, wat betekende dat ik een half uur lang bezig was met op en neer lopen naar de keuken om steeds maar weer nieuw eten voor hem te halen.

Het day camp programma wijkt iets af van het normale camp programma. 's Ochtends hebben we wel de 4 activiteiten (arts & crafts, Music, horses, nature) gedaan. Maar 's middags na de lunch gingen we gelijk zwemmen. Rond 3e moesten we het zwembad uit omdat de gewone campers dan kwamen zwemmen. Vervolgens was het voor ons dus snack time. En dan rond een uur of 4 was het beetje de tijd uitzitten en wachten tot iedereen was opgehaald.

Voor de rest was er deze week adventure week. Dat hield in dat de campers daguitjes hadden. Ik was hier echter niet bij aangezien ik day camp had. Best wel jammer, maar ik ga gelukkig wel naar de andere 2 adventure weeks later deze zomer. En het schijnt dat die uitjes een stuk leuker zijn. Maar goed vanwege de adventure week was er ook een gala. En jawel campers konden counselors als date vragen. Echt heel schattig, maar goed ik moest eigenlijk serveren als day camp counselor. Uiteindelijk bleek dat ik toch als date meemocht, en ben ik dus als Antonio's date gegaan. Wat trouwens een heel verhaal opzichzelf is.
Het was namelijk zo dat Kate en ik deze week moesten verhuizen omdat 2 andere meiden 3 campers hadden en dat niet paste in hun cabin. Daarom sliep ik afgelopen week in de ‘lodge'. Maar goed Antonio sliep rechts onder mij. En tja 's ochtends duurt het doorgaands even voordat ik wakker ben. Het was dan ook nogal een ‘schrik' moment toen Antonio naast mijn bed in mijn gezicht stond te zingen. Ook een hele goede morgen Antonio;).... Tja het was best een aardige jongen. Maar het wordt een beetje eng als iemand blijft herhalen dat ie met je wilt trouwen... Gelukkig is er dan altijd nog een politiek correcte antwoord:'Only friends at camp Joy...!'

Het gala was erg leuk want iedereen was verkleed in jurken en pak. Echt officieel dus ;). Ik was eerst van plan om heel casual in een rokje te gaan van thuis. Maar toen ik de jurken zag hangen die ze hier hebben om te gebruiken kon ik het toch niet laten om echt ‘dressed up' te gaan ;)!

Goed de rest van de week was niet heel spectaculair. Tenminste het begint allemaal een beetje te wennen; gefreakte campers, een beetje achter je camper aansjokken, boekje lezen op de schommel bij je camper in de hete zon, gekrabt worden door je camper etc.

Van het weekend zijn we naar Philadelphia geweest. Hoewel de stad sowieso al in het teken staat van de declaration of indepence (die daar getekend is) was dit nog extra het geval door het feit dat het afgelopen zondag the 4th of july was (de datum waarop de declaration getekend is). We hebben een beetje door het oude gedeelte van de stad gewandeld en verder nog even de handen geschud met de burgermeester.

Deze week was ook weer heel merkwaardig en bizar geweest want ik had Tony (van de eerste week) als mijn eigen camper. Kort samengevat; er staan weer wat nagelafdrukken in mijn arm en ik ben nog sneller geworden in luiers verschonen. Maar meer daarover in de blog van volgende week!

Liefs,

Schelden doet geen pijn, kopstoten echter wel....

Hey allen,

Zo mijn tweede (en ondertussen derde) week zit erop en ik heb het gevoel dat ik klaar ben voor moederschap ;)... Afgelopen week had ik voor het eerst mijn eigen camper. En ik moet eerlijk toegeven dat ik het wel een beetje spannend vond. Als counselor ben je ten slotte de hele week verantwoordelijk voor je camper. Elke blauwe plek die ze oplopen moeten je kunnen verantwoorden en als ze verbrand zijn is het jouw schuld. Daarbij zou ik niet 1 maar 2 campers krijgen!

Toen Philip zondagmiddag kwam werd al snel duidelijk dat ik mijn handen vol aan hem zou hebben. Daarom werd besloten dat ik alleen Philip voor de week zou hebben en dat Paul naar iemand anders zou gaan. Philip was een zogenaamde ‘runner'. Toen hij uit de auto sprong rende hij er gelijk vandoor en tja zoals je al raadt zag je mij erachteraan rennen. Zo heb ik eigenlijk de hele zondagmiddag hetzelfde rondje achter Philip aangerent. En dat is voor anderen hilarisch om te zien, maar als je zelf de sjaak bent is het niet echt om te lachen. Ik was zondagavond dan ook helemaal kapot. Helaas besloot Philip niet te slapen tot 4 uur 's ochtends. Wat betekende dat ik dus ook niet kon slapen tot 4e. Daarbij vond Robert (mijn roommate's camper) het nodig om 5.30 wakker te worden.

Maandagochtend begon dus superbrak. Aangezien ik doorgaans wel wat slaap nodig heb ;)... Goed voor de ochtend zou ik Jaret (mijn buurmeisje haar camper) hebben. Maar daarvan was ook al gebleken dat dat echt een moeilijk kind was want hij stond zondagavond zijn eigen sh*t te eten in zijn cabin terwijl Korin en ik buiten stonden te kletsen (en nee ik maak geen grapje). Het was echt te smerig om verder op in te gaan, maar goed daarom zei Cat dat zei hem wel zou nemen en dat ik haar campers voor de morning mocht.

Daar kwam echter de rest van de week verandering in en dat heb ik geweten ook! Jaret heeft namelijk een ernstige vorm van attention seeking behavior. Dat houdt in dat hij zijn hoofd tegen alles aanbeukt om aandacht te krijgen. Helaas dacht hij dat het wel zou werken als hij mijn hoofd als object zou gebruiken. Dus dat was mijn eerste kopstoot ooit..! En naar mijn mening niet echt voor herhaling vatbaar. Maar goed dat kon mister Fish niets interesseren want woensdagochtend greep hij mijn hoofd (iets beter dan mijn nek de vorige dag; haha ja je leert hier alles van de positieve kant te bekijken) maar goed hij greep dus mijn hoofd en knalde zijn hoofd er weer vol tegenaan. Fijn voor hem dat hij een helm draagt, minder fijn voor mij dat die helm best hard aankwam. Gelukkig wilde Philip doorgaands de hele dag in de cabin zitten, dus kon ik mooi even bijslapen in de middagen want ik was na die 3 uur 's ochtends met Jaret zowel fysiek maar nog meer mentaal gesloopt.

Philip wilde doorgaands niets doen. Hij liep alleen maar bepaalde wegen (kenmerk van autisme). Maar goed als hij liep, sprintte hij er wel vandoor. Verder maakte hij veel geluid maar praatte hij niet dus had ik geen idee wat hij eigenlijk wilde en niet. En oja hij had een obsessie met de keuken. Dus ik heb soms een paar uur in een lege dining hall doorgebracht terwijl hij op zijn knieën voor de dichte deur van de keuken zat. Verder ben ik meester geworden in luiers verschonen aangezien Philip die dag en nacht droeg. In het begin vond ik het, net als bij Tony, echt pauperwerk. En dat vond ik aan het eind nog steeds, alleen koste me het aan het eind nog maar een paar seconden in plaats van minuten ;)....

Zoals je misschien ergens wel snapt was ik blij toen zaterdag iedereen weer weg was. Maar goed aan de andere kant lijkt het nu net of Camp echt onmogelijk te verdragen is. En tja dat is op heel erg veel momentjes van de dag ook wel zo. Maar ik moet eerlijk zeggen dat er ook heel veel leuke momentjes zijn. Het zijn de campers die hun waardering op de kleinste manieren laten blijken die je dag weer een beetje beter maken. Gewoon een lach, of lekker gek dansen op Michael Jackson maakt me tegenwoordig een blij mens.

Van het weekend ben ik hier gebleven met een paar meiden. 's Middags met zijn 6e even wat boodschappen wezen doen. Op zoek naar wat wijn (A)... (wat hier werkelijk waar een heel avontuur is aangezien de meeste onder 21e zijn en het dus als zwaar illegaal wordt beschouwd)... 's Avonds zijn we gaan schaatsen. Was heel gezellig, en heerlijk koel... De temperatuur hier is zeker rond 30-35 graden, wat ook bijdraagt aan dat camp zo vermoeiend en zo killing is.

Zondag waren hier allemaal motor-dudes die geld inzamelde voor het kamp. Grappig om zoveel typisch Amerikaanse motormuizen op een hoopje te zien. Tussen 3 en 6 stroomde de campers weer binnen, wat het begin van een nieuwe, lange week betekende. Het enige leuke is dat de ouders doorgaands superaardig zijn en enorm dankbaar zijn voor het werk wat we doen (they better be!)

Goed, deze week heb ik geen eigen campers gehad want ik was counselor bij het day camp. Maar goed daarover meer in de volgende blog. Nu eerst de komende 24 uur Philadelphia onveilig maken ;)!

Liefs,

Een rugzak vol luiers, babydoekjes en handschoenen….

Lieve allemaal,

Zo mijn eerste anderhalve week Camp Joy zit erop! Ik heb gelachen, gehuild en vooral enorm geleerd.

Toen ik hier vorige week woensdagavond aankwam was het allemaal een beetje apart. Amanda, de directing assistant, haalde me op bij het busstation in Philadelphia en ik had eigenlijk een leuk en spontaan iemand verwacht. Maar niets was minder waar. Ze zei bijna geen woord en ik was eigenlijk degene die de stilte probeerde te verbreken met heel veel slap geouwehoer. En goed hoewel ik het doorgaans niet erg vind om veel te praten, was dit toch wel lichtelijk ongemakkelijk. ‘

Eenmaal aangekomen bij het kamp dropte Amanda me bij mijn cabin. Toen ik me net een beetje aan het instaleren was kwam mijn ‘’huis’’genootje Kate binnen met haar twee campers. Ze vroeg of ik met haar mee wilde om hun tanden te poetsen. Tja waarom niet! Toen we in de bathroom waren viel mijn mond bijna open van verbazing. Want toen werd me duidelijk dat we in alle mogelijke manieren verantwoordelijk zijn voor onze camper(s). We moeten ze namelijk ook douchen als ze dat niet zelfstandig kunnen. Nadat we Gary en Stephen in bed hadden gestopt was het tijd voor staff-meeting. Tijdens de staff-meeting word de dag besproken en worden wat punten aangedragen waar we op moeten letten. Sinds het al een lange dag was geweest, besloot ik maar gelijk mijn bed in te duiken voor wat goede nachtrust.

De volgende ochtend  ben ik de hele ochtend met Kate meegelopen. Rond 8 uur staan we doorgaans op. Om 8.30 begint het ontbijt. Vervolgens om 9.30 hebben we ‘morning circle’ waar we allemaal liedjes zingen (ja they love to sing overhere!). En dan rond 10 uur beginnen de activiteiten. Deze zijn opgedeeld in 4 categorieën: Arts & Crafts, Nature, Music, Horses. Aan het begin van de week word je in een groep ingedeeld en met die groep ga je langs de activiteiten. We doen de activiteiten van maandag t/m donderdag. Op vrijdagochtend doen we met het hele kamp iets van een spel, maar dat is tot nu toe echt té saai voor woorden geweest.

Goed op zaterdagochtend worden alle campers opgehaald en zijn wij vanaf 12 uur vrij t/m 12 uur zondagochtend. Echt een te niet relaxt weekend hebben we dus L… Korin had gevraagd of ik het gezellig vond om mee te gaan naar haar huis, en natuurlijk leek me dat superleuk! Samen met Anna, Ottelie en Martina zijn we dus naar Korins ouders gegaan. Toen we er kwamen zat Big Jim (ja zo noemen ze hem echt!) al op ons te wachten. Na even wat te hebben gebabbeld hebben we de match USA-UK gekeken. Ja ook hier wordt het WK (een beetje) gevolgd. Daarna even eindelijk een echte lekkere, goede douche genomen terwijl Big Jim de BBQ ging voorbereiden. Ook Korins mams was superaardig. Zo een typische American housewife (al werkt ze wel hoor ;)). ’s Avonds zijn we naar een feestje geweest van 1 van Korins vrienden. Echt heel grappig hoe ze sneaky lopen te doen over alcohol aangezien je hier pas mag drinken vanaf je 21^e. Maar goed ze hadden dus een biertap (zie foto) en jawel dé red cups zoals je die altijd in de serie ziet! Na een paar American drinking games te hebben gespeeld (die zeker geïntroduceerd gaan worden in Middelburg ;)) besloten we nog even de stad in te gaan voor een ijsje. Ik snap ondertussen helemaal hoe die Amerikanen aan hun overgewicht komen!

Zondagochtend zijn we na het ontbijt weer teruggereden. Rond een uur of 3 kwamen alle nieuwe campers. En vanaf het moment dat ik Tony zag wist ik dat deze week ‘hel’ zou worden! Het was niet eens mijn camper, maar die van Kate. Maar ik wist dondersgoed dat dat betekende dat ik ook voor een groot deel voor hem zou moeten zorgen (Kate ondertussen een beetje kennende…!) . Onze camper deze week is blind, mentally retarded en kan niet lopen. Kortom hij is totaal afhankelijk van andere. Het begon zondagavond al met zijn luier verschonen… Blegh…

Maandagochtend was het dan zover. Voor het eerst iemand anders douchen. Laten we het erop houden dat het een vernieuwende, enerverende ervaring was… Daarna de vast prik; ontbijt, morning circle, activiteiten, lunch, golden hour, activiteiten, dinner, activiteiten, en ze eindelijk in bed stoppen!

Dinsdag was niets bijzonders en ging redelijk snel voorbij. Behalve dat mijn eetlust compleet weg was nadat ik Tony´s shit in de ochtend heb op staan ruimen!

Woensdag daarentegen was echt superbrak! Tony is een echt pain in the ass…. Oke dat klinkt heel erg bot en lullig, maar nadat ie me een klap in mijn gezicht had gegeven was ik er even helemaal klaar mee..! Gelukkig zijn de andere counselors echt heel supportive en staat iedereen klaar voor een ander. Dus na even een troostende arm van Irma en een 2 uur slaap kon ik er wel weer even tegenaan.

Donderdag en vrijdag waren ook niet heel bijzonder. Tenminste de meest bizarre dingen gebeuren hier zoals een camper die uit het niets haar kleren uittrekt, een man van 51 (!) die in een soort piratenpak loopt en zichzelf de King noemt en alle vrouwelijk counselors zijn Queen noemt… (Soraya, mysterious queen of the darkness… tja alles went…)

Gister zijn we naar Chris´ huis geweest die vlak bij Philly woont. ´s Middags zijn we naar Philadelphia geweest. Even wat rondgelopen en naar een mozaiek huis geweest. ´s Avonds hebben we geBBQ met zijn ouders en broer. Tegen 12^e kwamen er nog wat vrienden langs dus dat was erg gezellig. Maar tegen half 3 zat ik ongeveer te slapen in mijn stoel dus leek het me maar beter om lekker te gaan slapen. Rond 10^e vanochtend opgestaan en een heerlijk ontbijt stond klaar voor ons. Rond 11^e kwam Korin en zijn we met 2 auto´s teruggereden. En nu zitten we dus weer gevangen op kamp Joy a la Camp Freakshow zoals we het stiekem noemen.

Rond 3 uur komen de nieuwe campers. Ik heb er deze week 2. De ene is vrij onafhankelijk maar  is wel mentally retarded, is autistisch etc. de andere draagt luiers dus dat wordt weer great fun! Oja en hij kan lopen, maar loopt op zijn knieën… Interessant…

Maar goed het is tijd om mijn cabin klaar te maken en mijn campers op te halen! Foto´s volgen zo snel mogelijk…

 

Liefs,

 

I Want To Be Part Of It; New York – Frank Sinatra

Lieve lezer,

Eindelijk was het dinsdagochtend dan zover... Op naar de USA, na 2 weken van chaos en behoorlijk wat gedoe met betrekking tot mijn werkvisum (En nee dat kwam niet doordat ik een vlag en een vis afgelopen maand een keer heb ‘meegenomen' of soms als cactus verkleed door het leven ga!) maar gewoon omdat het Amerika is met regels, regels en goh regels!

Gisterochtend ging om 4.30 de wekker. Tijd voor een laatste, lekkere oude vertrouwde douche en wat zal ik die fijne boterham met chocolade hagelslag missen (pakketjes hiervan zijn dan dus ook meer dan welkom ;))!
Rond kwart voor 6 stapte we in de auto, op naar Schiphol waar ik met mijn 5 andere reisgenootjes had afgesproken. Het bleek dat Floor en Daphne naar hetzelfde kamp gaan, maar de rest van ons zit verspreid over de USA. Maar het was echt superrelaxt dat we tenminste met elkaar konden reizen, aangezien dat een stuk gezelliger is en we dus 's middags lekker met elkaar de stad in konden gaan.

Na een dikke knuffel en kus van pap en mam was het dan weer zover... De wijde wereld in, op zoek naar avontuur! Gelukkig voor pap en mam was ik nu met andere mensen, dus de kans dat ik weer eens in een verkeerde rij zou aansluiten op Schiphol was nihil ;)!

De vlucht duurde iets meer dan 8.30 uur. Maar na wat kletsen, film kijken, slapen, muziek luisteren en nog meer geklets waren we dan eindelijk geland op Newark Airport! Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel een beetje zenuwachtig was over hoe het bij de douane er aan toe zou gaan maar in het algemeen waren ze best wel easy about everything! Maar goed het feit dat je dus wel een irisscan en je vingerafdrukken weer moet laten maken is gewoon best wel een beetje over the top; Welcome to America!

Vanaf het vliegveld hebben we een soort minibusje genomen naar het hostel toe wat midden in New York City lag. Terwijl we in het busje zaten was het nummer Empire State of Mind (Alicia Keys) op de radio.... Hoe toepasselijk; ‘'There's nothing you can't do, Now you're in New York,these streets will make you feel brand new, the lights will inspire you,''...!
Ik denk dat Daphne en ik wel 100x tegen elkaar hebben moeten zeggen dat we in New York City waren! En dat ging eigenlijk de hele dag zo door. Hihi zelfs Rian begon me al vrij voorspelbaar te vinden... (dat hoor ik nou nooit ;))

Aangekomen bij het hostel bleek dat we nog niet in konden checken, dus crashte we nog maar even neer in de lounge. Lang leven wireless internet want iedereen natuurlijk gelijk mail checken en even op facebook posten dat we in freakin' NEW YORK CITY zaten!

Na de spullen in onze kamer gezet te hebben, besloten we de stad te gaan verkennen. Natuurlijk zijn we allemaal low-budget-studenten dus zijn we met de subway naar Broadway-42 Street gegaan. Vanaf daar zijn we naar Times Square gelopen. En na veel toffe maar vooral cliché foto-momenten zijn we doorgewandeld naar Central Parc, om daar nog even lekker van het zonnetje te genieten.
's Avonds was er een bbq in het hostel dus we besloten ons daar bij aan te sluiten. Eventjes alle foto's op de laptop zetten en gewoon even heerlijk ontspannen. Er waren best wel wat mensen van all over the world die ook op summercamps gaan werken (ook via interexchange) dus dat zorgde voor een leuk gezelschap. Het was superleuk om al die verschillende mensen bij elkaar te hebben, allemaal met hun eigen verhaal! Maar goed na de 24-uur-op te hebben gehaald was het toch wel verstandig om maar eens het nestje op te zoeken voor een beetje redelijke nachtrust.

Vanochtend hebben we ontbeten bij (ja, je raadt het nooit) Starbucks... Zoiets mag natuurlijk niet missen in een NYC-ontgroening. Echt heel grappig; je geeft je naam door en welke koffie je wilt en daarna kan je hem een paar minuten ophalen... Jammer dat ze je naam niet geheel goed schrijven ;) (zie foto). Daarna hadden we een zogenaamd oriëntatie in het hostel waar 2 mensen van Interexchange (de organisatie die dus over de plaatsing gaat) ons de laatste dingetjes kwamen vertellen over bijv. een social security number. En jawel natuurlijk ook over de do's maar vooral de don'ts! Tja jongens ik denk dat ik hier de Amerikaanse vlag maar laat hangen ;)!

Daarna was het tijd om richting het busstation te gaan om de bus naar mijn kamp te nemen. Maar goed New York is vrij groot dus lopen is dan niet echt een optie. Vandaar dat we maar weer de subway zouden nemen. Echter, Daphne en ik vonden dat we sowieso in een echte yellow cab gezeten moesten hebben dus wilde we vanaf het hostel een taxi nemen naar het metrostation. Alleen het leek natuurlijk wel een beetje raar om voor dat kleine stukje een taxi te nemen dus we besloten maar gewoon met de rest mee te hobbelen. Maar goed, na 1 block te hebben gelopen was de conclusie snel getrokken dat we sowieso die taxi toch gingen nemen. Ik bedoel hoe vaak krijg je nou de kans om voor 1 block een echt yellow cab te nemen. Dus 3 minuten later zaten we dan; gewoon omdat het kan! Met trouwens de meest toffe neger chauffeur ooit ;)!

Anyways toen was het langzaamaan alweer afscheid nemen omdat iedereen bij verschillende stations eruit moest. Gelukkig moesten Daphne, Floor en Rian naar dezelfde als ik... dus konden we het moment nog even uitstellen ;). Maar helaas van uitstel kwam in dit geval geen afstel. Om 1 uur hebben ze me op de bus gezet na een enorm dikke knuffel en de belofte elkaar snel weer te zien! Tja vanaf toen begon het reizen in mijn upje.

Nu zit ik hier in Philadelphia, oftewel Philly! Te wachten totdat ik word opgehaald om naar mijn kamp te gaan. Met buiten veel regen (blegh) en binnen in de aankomsthal allerlei soorten mensen (waaronder een leuke Amerikaan recht tegenover me ;) Haha die net een gesprek begint! Wacht even mensen...!).

Goed waar waren we gebleven. Oja Philly and its people.. Ik moet om eerlijk te zijn nog steeds een beetje wennen aan die Americans. Ze zijn leuk hoor, maar kunnen wel heel bot en hard overkomen op het eerste gezicht. Maar goed show them that you are Dutch and they love you! Hihi, met lief en schattig doen kom je ook híer ver ;).

Maar goed we zijn nu ruim 1100 woorden verder, en ik heb zo een gevoel dat mensen na paragraaf 3 al zijn afgehaakt dus ik ga er maar ren eind aan breien! In ieder geval leuk dat je me volgt en tot de volgende blog!

Liefs,
Soor

Welkom op mijn Reislog!

Hai,

Leuk dat je een blik werpt op mijn weblog!
Dit is dé plek om de komende 11 weken op de hoogte te blijven van al mijn avonturen en ervaringen in de USA. Op deze site kan je al mijn (gecensureerde ;)) verhalen en foto's vinden, en via de kaart kan je precies zien waar ik ben en nog heen ga.

Mocht je automatisch een mailtje willen ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Dan kan je je aanmelden voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Maar goed, leuk dat je me volgt en schroom niet een berichtje achter te laten!

Liefs,

Soraya